PASTELLER- 2

 2: Raya

"Albo neden bugün bu kadar huysuz?" diye sordu Ciyana, ablasının odasına anahtar deliğinden bakarak. "Her zaman soğuk davranıyor biliyorum. Ama bugün 'çığırmayın' diye seslenmeleri dışında odadan dışarı adım atmadı."

"Kendine gelen mektuptan dolayı mutsuz. Ailesinin yanına dönmeyi istiyor." dedi Merin sakince. "Mektupta bir süre daha beklemesi gerektiği yazıyor. Çünkü okudum."

"Ona gelen mektubu okuman doğru değil." dedi Ciyana normal bir ses tonuyla. "Ayrıca ailesinin yanına dönmeyi istediği ne malum?"

"Günlüğünde öyle yazıyor." dedi Merin kollarını bağlayarak. "Evet, onu da okudum."

Ciyana dehşete düşerek, geriye doğru birkaç adım attı ve koşmaya başladı. Evet, günlüğünü saklamaya gidiyordu.

"Mektupçuuuu!" diye bağırdı Hiral, pencerenin başından. Ancak her zamankinin aksine bir hareket olmamıştı. "Mektupçu bize doğru geliyor. Yanlış alarm, komşuya gidiyor. Komşunun köpeğini seviyor. Komşunun köpeği mektupçuyu kovalıyor. Hadi be köpek, yakala mektupçuyu! Köpek, mektupçunun ayağını ısırıyor. Mektupçu oturup ağlıyor." 

"Hiral! Bağırmayı kes." diye seslendi Albo, odadan dışarı çıkmadan sesini duyurmaya çalışıyordu. "Başım ağrıyor."

"Ama abla, mektupçu ağlamayı kesip bize doğru geliyor." dedi Hiral

*ding dang dong*

"Bak, zili bile çaldı." dedi Hiral daha büyük bir neşeyle ve koşmaya başladı. 

Albo odasından dışarıya çıktı, heyecansız ve durgun bir şekilde Hiral'in yanına geldi. Bu sefer gelen şey oldukça büyük bir kargoydu. Kartondan yapılmış kargoyu kaldırmaya çalışmadı. Bantla kapanmış kapağı araladı. 

"Kim bilir nasıl bir teselli hediyesi çıkacak?..." diye mırıldandı.

"Sürprizzzz!" diye bir ses yükseldi kolinin içinden. Ve iki kol Albo'nun boynuna yapıştı. Ardından koca bir göğüs.

"Raya..." dedi Albo şaşkınlık içerisinde. "Ama sen..."

"Ama ben." dedi Raya kendini göstererek. "Savaş esnasında yazdığımız mektuplar gözden geçiriliyordu. Eğer gelebileceğimi söyleseydim girişlere tuzak kurarlardı."

"E kolinin içini kontrol etmiyorlar mıydı?" dedi Albo olayın şokundaydı. Heyecandan kocaman sırıtmıştı.

"Bunu deneyerek öğrenmiş oldum." dedi Raya, elini ağzına götürüp kıkırdadı. "Ah, bunlar üçüzler miii? En son ki boyları belime kadar gelmiyordu."

"Rayaaaaaa!" diye üzerlerine atladılar üçüzler.

"Abla, sen de büyümüşsün. En son 1.60 kadar bir şeydin." dedi Ciyana.

"Büyümüşte küçülmüşlük yaptığına göre sen Ciyana'sın. Daha altı yaşındayken bütün evde en çok sözü geçen kişi olduğunu hatırlıyorum." dedi Raya ve Ciyana'nın yanaklarını sıktı.

"Liderlik becerim var diye şu ikisini bana mı emanet edeceksiniz yoksa?" diye sordu Ciyana, hevesle zıplayarak. Sorumluluk almak istiyordu.

"Albo bir yere gitmiyor ki." diyerek Ciyana'ya bir çimdik attı Hiral. "Öyle değil mi Albo?"

"Ehh! Hiral sana söylememiz gereken şeyler var." dedi Raya.

Devam Edecek...

Hacebar.

Editör: Embéria Aéris.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAÇEVERA

Yazarın notu: Karakterleri öğrenmek için kiranafuychi.com tanıtım yapmaya üşendim. Beste karakteri ise yedizkerin ablası olarak eklenmiştir. Çocuksu ve enerjik karakteri ile beni temsil etmektedir. Özel gücü ise her sesi çıkarbilen similasyon ile görünen dijital bir piyanodan kaynaklanmaktadır. Bölüm 1: Maceraya Başlıyoruz Oturma odasından 'ahh' sesleri yükseldi. Beste ve Solar birbirlrine baktılar. "İşte uyandılar." diye gülümsediler ve kıkırdadılar. "Ben burada mı uyudum?" diye sordu Gempa inleyerek ve bir tek kendisinin bu durumda olmadığını fark etti. "Yoksa siz—" derken uyanık ikiliye ölümcül bakışlar fırlattı.  "Yo yo hayır, biz değildik." dedi Beste panikleyerek. "Açıkçası ben de burada uyandım."  "Saat gece birde mi?" diye sordu Gempa boş gözlerle bakarken. "Ne bekliyorsun? Ben gece birde uyumam." diye homurdandı Solar, biraz kendini beğenmiş bir ifadeyle. "Hehe, biz gececiyiz." diye şakacı ...
Devamı

MAÇEVERA- 2

2: Kayboluş Halilintar diğerlerinden çok daha atak davrandı. Az önce duyduğu sesler, kafasında yankılanmaya devam ediyor, onu bunaltıyordu . Arkasından gelen melodi ise oldukça hızlı geçişliydi, takip etmek şöyle dursun, başını döndürüyordu. Trajik bir şey olacakmışçasına endişeli hissediyor, demirden bir pençe kalbini sıkıyordu . Ses çıkarmamaya çalışarak, parmak uçlarında yürüdü ve  ablasının odasına girdi. Dijital piyanoya uzandı ve 'DOO'... Paniğe kapılarak, parmağını yanan bir köz parçasına dokunmuş gibi hızla çekti ve birinin onu duyup duymadığını anlamak için, bir süre sessizce durdu. Ardından sesi kısıp melodiyi çalmaya çalıştı. "Nınnırnnırı" Mırıldanırken bambaşka birine dönüştü. Kendini kaptırmış, parmaklarını sanki her gün piyano çalıyormuş gibi, ezbere bir şekilde hareket ettirmeye başlamıştı. "Üç defa sarı, beş defa siyah, sonra bir kez sarıda dur, sonra yedi kez kırmızı, ardından iki defa mavi." Piyano renkli ışıklar saçtı. Tuşlar kendi kendine...
Devamı

MAÇEVERA- 14 (FİNAL)

  14: Final "Ben Saltuk ve burası da Maçevera." dedi kumandan. Ordudakilere olmadığı kadar sevecen ve arkadaş canlısı davranıyordu. "Nasıl yani? Maçevera ne oluyor?" diye sordu Duri etrafına bakarken etkilenmiş gözlerle. "Maçevera taa Hace Ahmed Yesevi'ye kadar uzanan bir yolculuk. Asıl ismi Mavera ama biz açe gibi bir değişiklik yaptık." "Açe ne peki?" diye atladı Gempa. Günlerdir beklediği an gelmişti. Gözlerini kocaman açıp alacağı cevabı bekledi. (Y.n: Buradan sonra ki kısmı karabatağıma armağan ediyorum.) "Açe benim." dedi bir kız. Açık sarı başörtüsünün üzerine bir şal geçirmişti. Bonesinin altından ipler ile bağlanmış minik taşlar alnına değiyordu. Kısacası kıyafeti eski türkleri andırıyordu. "Asıl ismim Açelya ve mücadeleyi kazanmak için bazı yerlere kendi lakabımı kazıdım. Amacım diğerlerini bulundukları durumdan uyandırmaktı." dedi ve tatlı bir şekilde gülümsedi. "Ihmm... Gempa bu işaretler için oldukça endi...
Devamı