Hatyazi

*İftara son yarım saat* "Oruç desen çantada keklik." diye bağırdı Blaze. "Bir de benim obur olduğumu söylerdiniz. Bakın, on sekiz gündür biraz bile acıkmadım." Blaze bu övgülü konuşmasının herkes tarafından dinlendiğini düşünüyorken, herkes farklı bir şeyle uğraşıyordu. Halilintar telefonuna bakıyor, Taufan ile Duri resim çiziyor, Solar kitap okuyor, Ais uyuyor ve Gempa yemek hazırlıyordu. "Pide bitmiş." diye seslendi Gempa. "Halilintar!" "Son yarım saat, pide bulamam." dedi Halilintar başını bile kaldırmadan. "Hem nasıl bitmiş? Daha sahurda iki tane vardı." "İftara kaç dakika var?" diye sordu Ais karnını tutarak. Yataktan yeni kalkmıştı. "Yirmi sekiz dakika elli dokuz saniye." dedi Taufan neşeyle. "Elli sekiz, elli yedi..." "Ooooo, Taufan da acıkmış." diye haykırdı Blaze. "Ben de açım." dedi Duri ciddiyetle ve Blaze'in elini tutup kendine doğru çekti. "Sen aç mısın?...

 21: Halilintar odanın kapısını açtığında, beyaz bir ışıkla karşılaştı. Bu ışık Duri gücünü bir günlüğüne kullanamadığı zamanki ışık ve kendisinin çıldırmadan önce gördüğü ışıktı. Nefesini tuttu ve kamaşan gözlerini kapattı. Gözleri kapalı bir şekilde odanın içine doğru ilerledi. Ardından gözlerini açtı. Girişin aksine, içerisi daha ferahtı.  "Hoş geldin Halilintar." dedi ince ama ciddi bir ses. "Se-sen, Açelya—!" diye haykırdı Halilintar ve sesin ne taraftan geldiğini anlamaya çalıştı. Oysaki ortalıkta ne biri, ne de sesi iletebilecek bir hoparlör yoktu. "Açelya mı?" dedi ses şaşkınlıkla ve kocaman bir kahkaha attı. "Anlamadın mı Halilintar, hala anlamadın mı? Cidden bu kadar saf mısın?" "N-nasıl yani?" diye kekeledi Halilintar. "Hala bunu sorarken titriyorsun." dedi ses. "Ama doğru, tüm ajanlar beni Açelya olarak bilir. Ve evet ben Açelya'yım." Halilintar bir an için sevinmişti ama neden olduğunu anlayamamıştı....