Hatyazi

 12 Kurtuluş: Büyük olsa da, paslı görünen binanın kapısı dört çift gözün dik dik baktığı bir alana dönüşmüştü. Derken kapı gıcırdayarak açıldı ve içeriden gelen loş ışık etrafı kapladı. Taufan ile Gempa üzerindeki kıyafetlere rağmen oldukça havalı bir şekilde çıktılar. Gempa'nın yeni aldığı kıyafeti parçalanmıştı. Yüzünde yaralar oluşmuş ve isle kaplanmıştı. Gözlerinin altları yorgunluk belirtisiy le morarmıştı. Yine de kardeşlerine kavuşacağı için heyecanlı görünüyordu. Taufan ise, Gempa'ya kıyasla daha az yara almıştı. Kıyafetlerinde küçük yırtıklar vardı ve o da Gempa gibi toz ve isle kaplanmıştı. Ancak zaten çamur içinde yuvarlanan bir tip olduğu için pek göze çarpmıyordu. Büyük bir travma yaşamışçasına korkuyla parlayan koyu mavi gözlerini derin bir gülümsemeyle  saklamaya çalışıyordu. "Kıyafetlerimizi bir anlığına unutacak olursak..." dedi Taufan neşeyle. "Sarılmayacak mıyız?" Aslında kimse sarılmayı düşünmüyordu. Sadece birkaç günlüğüne ayrı kalmışla...

11: Blaze gitmişti. Her zamanki başına buyruk haliyle kimseye haber vermeden kuş olup uçmuştu. Kardeşlerin sayısı birer birer azalıyordu. En başında sekiz kişilerdi. Halilintar yok olmuştu, Taufan'la Gempa kaçırılmıştı, Blaze gitmişti. Şimdi dört kişi kalmışlardı. Dört kişi bir plan kurmuşlardı. Polis ofisinin önünde nöbet tutuyorlardı. Atıf'ın o kapıdan atacağı adımı dört gözle bekliyorlardı. Tabii gelirse. "Yok ya, bunun geleceği yok." dedi Beste ve beş yaşındaki bir çocuk gibi oflyarak yere oturdu. ( Y.n: Ayy canım torpillim. Ofladın mı sen. Merak etme gelir bir gün. ) İşte o sırada Atıf kollarını sallaya sallaya kapıdan çıktı. Kardeşlerinin tuzaklarına yavaş adımlar attı. Dar bir köşeye kadar yürüdü. İşte o zaman kardeşler ortaya çıkabildi. "Haksızlık yaptığını biliyoruz." diye atıldı Duri ve sinsice kıkırdadı. "Tesim ol." dedi Beste ve o da sırıttı. Konuşmamayı tercih eden Ais'e değişik bir bakış attı. Atıf  önce kendini sıkıştırdığını idd...