PASTELLER- 1

 1: Başlangıç

"Mektupçuuuuuu~" diye bağırdı Hiral. 

"Ona postacı denir." dedi Ciyana ve Hiral'in yanına geçip dışarıya bir göz attı. "Ablaaaaaa~"

"Ciyak ciyak bağırmayın." dedi Albo içeri girerken, her zamanki gıcık tavrıyla,. "Şimdi söyleyin. Postacı mı gelmiş?"

"Evvvvettttt!" dedi Hiral ve Merin aynı anda. Ardından koşarak dışarı çıktılar. Ciyana ise Albo'ya benzer, sessiz bir tutum sergiliyordu.

"Sonuçta bana mektup gelmeyecek." dedi Albo ve üzgün bir tavırla oturdu.

"Aaa-llll-booooo Paasss-teeellll" diye okumaya çalıştı Hiral. O karınca duasıyla yazılmış harfler on yaşındaki bir çocuk için zorlayıcı olabiliyordu.

 Albo oturduğu yerden kalkmak istemedi. Ancak heyecanlanmıştı. Kardeşleri arasında olgun davranmaya çalışsa da, zıplamak istiyordu. Boğazını temizledi. "Mektubu buraya getirin."

Merin zıplaya zıplaya geldi. "Bize bir mektuppp varrrr." diye bağırdı. Ancak onun sesi Hiral'inki gibi tiz değildi.

"Verecek misin?!" diye sordu Albo, sorgularcasına. 

"Yooo!" dedi Merin ve koşarak odadan çıktı. Bu Albo'nun delirmesine neden olsa da, kahkaha atmayı bırakmadı.

"Merin, her gün aynı şeyleri yaşamayalım istersen." dedi Albo ses tonunu bozmamaya çalışarak.

"Onu yakalayayım mı? " diye sordu Ciyana atağa geçerek.

"Tabii ki de hayır." dedi Hiral. Ciyana'yı itti ve koşmaya başladı."Haydi Merin.  Ver şu mektubu."

Kısa bir kovalamacanın ardından mektup Albo'nun eline ulaşabildi. Albo heyecandan yerinde duramayacak hale gelmişti ki, normalde hareketsiz biriydi. Mektubun minik kıvrımını araladı ve ilk sözleri okudu. "Sevgili kardeşim Albo..." Biraz hayal kırıklığına uğramıştı. Belli ki mektubu ablası Raya yazmıştı. O ise annesinin sözlerini beklemişti.

"Savaş başlamadan önce, sarayda geçen tatlı anılarımızı özlediğini biliyorum. Üçüzlere bakmamak bile büyük bir nimet. Onların ne kadar haylaz olduklarını tahmin edebiliyorum. Ben yıllar önce sana bir söz vermiştim. On altı yaşında geri döneceğine dair. Hatırladın mı? İşte bu yıl on altı yaşına giriyorsun. Kötü olan şey şu ki sözümü tutamayacağım. Bu hepimiz için daha güvenli olur.

Albo ayağını yere vurdu. Ve öfkeyle mektubu yırttı. Ardından gözyaşlarını hissetti. Yoksa ağlıyor muydu? Gerçekten bir mektup onu ağlatmış olabilir miydi?

İşin aslı Albo'nun eğitimleri başlamadan bitmişti. Savaş başladığında henüz on üç yaşındaydı. Anne ve babası ise onu üçüzlerle pek kalabalık olmayan bir şehre göndermişti. Ve üç yıl sular seller gibi geçmişti.

Üçüzler on yaşındaydılar. En büyükleri Hiral'di. Çocuksu, bir o kadar da hareketliydi. Gerektiğinde hırçın olabilmesiyle beraber genel olarak masum ve tatlı bir hali vardı.

    Merin ise en neşeli ve en komikleriydi. Kıvırcık kahve rengi saçlarıyla yerde sürünürdü. Bu yüzden bazen ona süpürge diyebilirsiniz.

Ciyana diğer ikisinin aksine daha sessiz ve dikkatliydi. Sinirlenebilirdi, yine de şefkatli bir hali vardı. Lider biriydi. Bazen Albo bile sözünü dinlerdi.

Gelelim Albo'ya. O sessiz ve içine kapanıktı. Sinirine hakim olamamasına rağmen kardeşleri arasında tatlış bir abla olarak bilinirdi.

Devam edecek...

Hacebar

Wohooo yeni seri. Ama bu sefer tamamen kendi kurgum, bilinçaltım, rüyalarım.

Editör: Embéria Aéris (kiranafuychi.com).

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAÇEVERA

Yazarın notu: Karakterleri öğrenmek için kiranafuychi.com tanıtım yapmaya üşendim. Beste karakteri ise yedizkerin ablası olarak eklenmiştir. Çocuksu ve enerjik karakteri ile beni temsil etmektedir. Özel gücü ise her sesi çıkarbilen similasyon ile görünen dijital bir piyanodan kaynaklanmaktadır. Bölüm 1: Maceraya Başlıyoruz Oturma odasından 'ahh' sesleri yükseldi. Beste ve Solar birbirlrine baktılar. "İşte uyandılar." diye gülümsediler ve kıkırdadılar. "Ben burada mı uyudum?" diye sordu Gempa inleyerek ve bir tek kendisinin bu durumda olmadığını fark etti. "Yoksa siz—" derken uyanık ikiliye ölümcül bakışlar fırlattı.  "Yo yo hayır, biz değildik." dedi Beste panikleyerek. "Açıkçası ben de burada uyandım."  "Saat gece birde mi?" diye sordu Gempa boş gözlerle bakarken. "Ne bekliyorsun? Ben gece birde uyumam." diye homurdandı Solar, biraz kendini beğenmiş bir ifadeyle. "Hehe, biz gececiyiz." diye şakacı ...
Devamı

MAÇEVERA- 2

2: Kayboluş Halilintar diğerlerinden çok daha atak davrandı. Az önce duyduğu sesler, kafasında yankılanmaya devam ediyor, onu bunaltıyordu . Arkasından gelen melodi ise oldukça hızlı geçişliydi, takip etmek şöyle dursun, başını döndürüyordu. Trajik bir şey olacakmışçasına endişeli hissediyor, demirden bir pençe kalbini sıkıyordu . Ses çıkarmamaya çalışarak, parmak uçlarında yürüdü ve  ablasının odasına girdi. Dijital piyanoya uzandı ve 'DOO'... Paniğe kapılarak, parmağını yanan bir köz parçasına dokunmuş gibi hızla çekti ve birinin onu duyup duymadığını anlamak için, bir süre sessizce durdu. Ardından sesi kısıp melodiyi çalmaya çalıştı. "Nınnırnnırı" Mırıldanırken bambaşka birine dönüştü. Kendini kaptırmış, parmaklarını sanki her gün piyano çalıyormuş gibi, ezbere bir şekilde hareket ettirmeye başlamıştı. "Üç defa sarı, beş defa siyah, sonra bir kez sarıda dur, sonra yedi kez kırmızı, ardından iki defa mavi." Piyano renkli ışıklar saçtı. Tuşlar kendi kendine...
Devamı

MAÇEVERA- 14 (FİNAL)

  14: Final "Ben Saltuk ve burası da Maçevera." dedi kumandan. Ordudakilere olmadığı kadar sevecen ve arkadaş canlısı davranıyordu. "Nasıl yani? Maçevera ne oluyor?" diye sordu Duri etrafına bakarken etkilenmiş gözlerle. "Maçevera taa Hace Ahmed Yesevi'ye kadar uzanan bir yolculuk. Asıl ismi Mavera ama biz açe gibi bir değişiklik yaptık." "Açe ne peki?" diye atladı Gempa. Günlerdir beklediği an gelmişti. Gözlerini kocaman açıp alacağı cevabı bekledi. (Y.n: Buradan sonra ki kısmı karabatağıma armağan ediyorum.) "Açe benim." dedi bir kız. Açık sarı başörtüsünün üzerine bir şal geçirmişti. Bonesinin altından ipler ile bağlanmış minik taşlar alnına değiyordu. Kısacası kıyafeti eski türkleri andırıyordu. "Asıl ismim Açelya ve mücadeleyi kazanmak için bazı yerlere kendi lakabımı kazıdım. Amacım diğerlerini bulundukları durumdan uyandırmaktı." dedi ve tatlı bir şekilde gülümsedi. "Ihmm... Gempa bu işaretler için oldukça endi...
Devamı