Beste

        Selam, merhaba, hoş geldiniz. Yaprakların sarardığı cıvıl cıvıl bir gündü. Üff artık nasıl başlanması gerekiyorsa? Hacebar bilgisayarını bizim dünyamızda unutmuş. Bu yüzden ben hepinizin en sevdiği karakter Beste olarak yazarın kendisi olmanın nasıl bir şey olduğunu anlatacağım.

    Öncelikle Hacebar'ın torpillisiyim. Çünkü Hacebar'ın kendisiyim. Yedi kardeşim sıkışık sıkışık odalarda yatarken kendi odam var. Evde yedi erkek yaşıyor ama leylak rengi perdelere mor desenli duvarlara sıklıkla rastlayabilirsiniz. Çünkü öncelik bana ait.

    Diğer önemli ayrıntı ise Hacebar ile aynı şekilde düşünebilmemiz. Yani hikayein en stresli anında bazen Hacebar bize bunu yapmaz diye düşünüp rahatlayabiliyorum. Ahh umarım ters köşeye uğramam. 

     Aaaaiiiiii

    Üzgünüm gıcık Solar metne ekleme yaptı anlaşılan. Ergh! Hacebar'a söyleyeyimde Solar angst yazsın. Sanırım bana yaptığı en büyük kötülük bu yedi kardeşin arasında yaşamam.

    Hikaye kısa kalmasın diye kendimden bahsedeceğim. On beş yaşlarındayım, yazardan bile büyüğüm haha. Kumral saçlarım, koyu kahverengi gözlerim var. Yeni kapandım bu yüzden örtüyü biraz kötü yapabiliyorum. Bir aya kadar kaşıma kadar indirdiğimi hatırlıyorum. Şu anlık halimden memnunum sanırım.

    Özel gücüme gelecek olursak. Piyanom asla ağır değil smilasyon gibi düşünün. Tutacağa ihtiyacı olmadan havada durabiliyor. Etrafındaki sesleri kayıt alabiliyor ve sesi arttığında insanları havaya uçuracak bir güce sahip.

    Galiba yazacak şeylerim bitti. Bu çok kötü birşey çünkü muhtemelen yarın aklıma farklı şeyler gelecek ama aynı fırsatı bir daha bulamayacağım. Wohooo. I am the best. I am Beste. Hehe ne yazacağımı şaşırdım sanırım. Neyse daha çok saçmalamadan bunu nereden kaydedebileceğimi öğrenmem lazım. Heyy bir saniye. Ohh hayır galiba Maçevera spoleri aldımmm.

Eğer Hacebar bilgisayarı tekrar unutursa devam edecek...

Beste