Stok ücreti

  
 Mahallenin derinliklerinde belediye başkanı umutsuzca yürüyordu. Etrafına bakıyor ofkayıp pufluyordu. Asfaltı yaptırmamasına rağmen ayağına çamur bulaşmamıştı. Sadece yürüyor ve insanları yan gözle gözetliyordu.
    "Başkanım. Başkanım" belediye başkanı görmezden geldi yanına gelen şikayetçiyi. Çabalıyordu mahalleyi güzelleştirmek için ama olmuyordu işte.
   "Başkanım kıtlık sıkıntısı devam ediyor. Herkes bakkal önünde sıra olmuş ama sadece tuvalet kağıtları var."
    Belediye başkanı "Git başımdan" dedi. Düşünmesine izin verilmeden sıkıntıları nasıl çözecekti ki. Kıtlık mıtlık yoktu sadece bazıları fazla oburdu.
   Belediye başkanı telefonu açtı ve bir şeyler mıy mıyladı. Bir süre cevap için endişelenip kararsızlığı gömüldükten sonra "tamam" deyip telefonu kapattı.
   Ertesi gün büyük gürültülü ses nedeni ile herkes sabahın köründe kalktı. Sesin nereden geldiğine koştular. Gördükleri şey karşısında mahallenin ortasına ne düşse daha komik olabilirdi düşüncelerine daldılar. Ağızları bir deve kuşu yumurtası kadar açıldı. Çünkü bu 1000 kg koca bir pastaydı.
   İnsanların yüzü gülücüklerle doldu. Kaç gündür aç aç yapıyorlardı. Bir zeytini üçe bölüp her öğrün üçte biri ile besleniyorlardı. Pastaya dalmak üzere iken belediye başkanı gür mikrofonu ile konuşmaya başladı.
   "Sevgili aç komşularımız. Bu pasta bizim açlık sorunumuzu giderecektir." Dedi belediye başkanı.
   Herkes heyyolara karıştı. Belediye başkanının arkasındaki pastacı hariç.
   "Bu miktarı kendiniz ödeyecek kadar zengin olmadığınızı düşünmüştüm." Dedi pastacı.
   Belediye başkanı görmezden geldi. Pastacı dikkat çekmek amacı ile öksürdü. Ancak belediye başkanının umrunda değildi.
   "İzninizle paramı alıp gitmek istiyorum." Dedi pastacı. Belediye başkanı cevap vermeyince sinirden köpürdü.
   "Lütfen" diye tekrarladı.
   "Önümden çekil adam." Dedi belediye başkanı ve ücreti ödemeden pastaya daldı. Yüzü krema olan belediye başkanı kimsenin dikkatini çekmedi.
   "Son kez istiyorum" dedi pastacı sakinliğini korumaya çalışarak. "Lütfen ücreti ödeyin aksi taktirde sonuçlarına katlanırsınız." Dedi pastacı
   "Ne yapacaksın" diye güldü belediye başkanı.
   Tam o sırada bir haraketlilik oldu. Pastanın içinden bir kol çıktı ve belediye başkanını içine çekmeye başladı. Belediye başkanı şekere tutunarak dayanmaya çalıştı.
    "Dur dur onu" diye çığlık attı belediye başkanı.
    "Sana sonuçlarına katlanabileceğini söylemiştim." Dedi pastacı
    "Dur dur onu bu bir emirdir." Diye tekrarladı belediye başkanı. Pasta yiyen herkes pastadan uzaklaştı.
    "Kime emrediyorsun. Bu koca pasta gökten mi düştü sanıyorsun. Onu yapanın daha neler yapabileceğini bilmiyor musun?"
    Bu sefer pastacı belediye başkanını görmezden geldi. Ortamdan kayboldu. Tabii belediye başkanı da pastanın içine gömüldü.
    Cesur birkaç kişi pastayı kazıp belediye başkanını bulmayı başardılar. Neyseki çok uzun sürmemişti. Belediye başkanını hastaneye taşıdılar ama peki ya onu içine çeken el neredeydi. Bu sonsuzadek sır kalsada bilinen en kesin şey pastanın nefis olduğuydu.

Hatice Ebrar DÜRÜYEN
Yazan ve Resimleyen
    
   



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAÇEVERA

Yazarın notu: Karakterleri öğrenmek için kiranafuychi.com tanıtım yapmaya üşendim. Beste karakteri ise yedizkerin ablası olarak eklenmiştir. Çocuksu ve enerjik karakteri ile beni temsil etmektedir. Özel gücü ise her sesi çıkarbilen similasyon ile görünen dijital bir piyanodan kaynaklanmaktadır. Bölüm 1: Maceraya Başlıyoruz Oturma odasından 'ahh' sesleri yükseldi. Beste ve Solar birbirlrine baktılar. "İşte uyandılar." diye gülümsediler ve kıkırdadılar. "Ben burada mı uyudum?" diye sordu Gempa inleyerek ve bir tek kendisinin bu durumda olmadığını fark etti. "Yoksa siz—" derken uyanık ikiliye ölümcül bakışlar fırlattı.  "Yo yo hayır, biz değildik." dedi Beste panikleyerek. "Açıkçası ben de burada uyandım."  "Saat gece birde mi?" diye sordu Gempa boş gözlerle bakarken. "Ne bekliyorsun? Ben gece birde uyumam." diye homurdandı Solar, biraz kendini beğenmiş bir ifadeyle. "Hehe, biz gececiyiz." diye şakacı ...
Devamı

MAÇEVERA- 2

2: Kayboluş Halilintar diğerlerinden çok daha atak davrandı. Az önce duyduğu sesler, kafasında yankılanmaya devam ediyor, onu bunaltıyordu . Arkasından gelen melodi ise oldukça hızlı geçişliydi, takip etmek şöyle dursun, başını döndürüyordu. Trajik bir şey olacakmışçasına endişeli hissediyor, demirden bir pençe kalbini sıkıyordu . Ses çıkarmamaya çalışarak, parmak uçlarında yürüdü ve  ablasının odasına girdi. Dijital piyanoya uzandı ve 'DOO'... Paniğe kapılarak, parmağını yanan bir köz parçasına dokunmuş gibi hızla çekti ve birinin onu duyup duymadığını anlamak için, bir süre sessizce durdu. Ardından sesi kısıp melodiyi çalmaya çalıştı. "Nınnırnnırı" Mırıldanırken bambaşka birine dönüştü. Kendini kaptırmış, parmaklarını sanki her gün piyano çalıyormuş gibi, ezbere bir şekilde hareket ettirmeye başlamıştı. "Üç defa sarı, beş defa siyah, sonra bir kez sarıda dur, sonra yedi kez kırmızı, ardından iki defa mavi." Piyano renkli ışıklar saçtı. Tuşlar kendi kendine...
Devamı

MAÇEVERA- 14 (FİNAL)

  14: Final "Ben Saltuk ve burası da Maçevera." dedi kumandan. Ordudakilere olmadığı kadar sevecen ve arkadaş canlısı davranıyordu. "Nasıl yani? Maçevera ne oluyor?" diye sordu Duri etrafına bakarken etkilenmiş gözlerle. "Maçevera taa Hace Ahmed Yesevi'ye kadar uzanan bir yolculuk. Asıl ismi Mavera ama biz açe gibi bir değişiklik yaptık." "Açe ne peki?" diye atladı Gempa. Günlerdir beklediği an gelmişti. Gözlerini kocaman açıp alacağı cevabı bekledi. (Y.n: Buradan sonra ki kısmı karabatağıma armağan ediyorum.) "Açe benim." dedi bir kız. Açık sarı başörtüsünün üzerine bir şal geçirmişti. Bonesinin altından ipler ile bağlanmış minik taşlar alnına değiyordu. Kısacası kıyafeti eski türkleri andırıyordu. "Asıl ismim Açelya ve mücadeleyi kazanmak için bazı yerlere kendi lakabımı kazıdım. Amacım diğerlerini bulundukları durumdan uyandırmaktı." dedi ve tatlı bir şekilde gülümsedi. "Ihmm... Gempa bu işaretler için oldukça endi...
Devamı